ตอน...ถ้า

ถ้าวันพรุ่งนี้..........ไม่มีฉันอยู่....จะมีกี่คนที่เศร้า และเสียใจบ้างนะ

แล้วเค้าจะคิดถึงในแง่ไหน.......ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายไป....ฉันต้องทำอะไรเพื่อ..บอกลาทุกคน..รึป่าว

ต้องทำความดี..ช่วยเหลือผู้อื่นอีกมากมายแค่ไหน....

วันนี้เกือบถึงขีดสุด...ของความหดหู่ที่มีในตัวเอง


เหนื่อยแล้วนะ.......เบื่อและเซ็งชีวิตแบบนี้....มากๆแล้วด้วย...

ชีวิตที่ค้นหาเท่าไหร่...ก็ไม่เคยเจอไม่เคยเข้าใจ...

อดทน...เข้มแข็งให้อารมณ์นี้มันผ่านพ้น..ให้ได้..พรุ่งนี้ฉันต้องตื่น..และหายใจ

ขอร้อง...กับตัวเอง....อย่าทำอะไร...ตอนนี้...มันยังมีทางเลือกให้ฉันอีกหรือ...

ทั้งๆที่..ใจมันร่ำร้องอยากจะไป.......อยากจากลาแล้ว..อยากพักผ่อน..โลกนี้ไม่สนุกเลย...ตัวคนเดียวแบบนี้..สร้างปัญหามามากมาย

ความเหงาที่ไม่มีใครเข้าใจ......ขอโทษถ้าฉันยอมแพ้..ให้กับมัน.ถ้าสู้กับมันไม่ไหว.และ.ถ้าวันพรุ่งนี้..จะไม่มีฉัน..อีกต่อไป

ก็ขอให้..มีแต่ควาทรงจำดีๆ...สัญญาว่าทุกๆวันฉันจะตื่น....จะลืมตา...และจะมาบ้าบอ...พร่ำเพ้ออีก...

ขอให้ผ่านพ้นคืนนี้ก็พอ..........